آقای تخریب چی زمان جنگ سلام!
شهید شده ای و داری برای خودت توی بهشت عشق می کنی
بارها برایت نوشته ام اما هر بار نیمه رهایش کرده ام
نامه های نخوانده قبلی نصفه ماند چون من باز مشغول شدم به آنچه که لازم نبود
این روزها حال و هوای شهرمان، نه کشورمان، بهتر است بگویم مردمانمان،
 وای خدای من چرا بی راهه بروم حال و هوای دل هایمان عجیب خراب شده است...
این بار تنها برای تو نامه می نویسم که خیلی کم دیده شده ای
تخریب چی زمان جنگ سلام!
نامه شروع نشده می پرسی چرا زمان جنگ، د عجله نکن، برایت می نویسم
من یکی از همان نسل سومی هایی هستم که بارها و بارها متهم شده ام به بی اعتقادی
نسبت به آنچه تو برایش جنگیدی ... من یکی از همان هایی هستم که دیده ها را فقط شنیده ام
دوستان جامانده ات برایمان گفته اند، با قلمی یا قدمی ...
شنیده ام از لحظه های اعزام، از ساعات شیرین عشق بازی هاتان با پروردگار
شنیده ام از عملیات ها، پروازها، مین ها و... اما نوبت از تو که می شد
رنگ چهره ها برمی گشت، اشک بی اجازه وارد حریم چشم ها می شد....
برایم سوال بود، چه فرقی می کردی تو!
تو هم مثل هزاران شهید که جام شهادت را نوشیدند، پرواز کردی دیگر ...
چه فرقی می کند با ترکش شهید شوی، پودر شوی ، شی های تانک ها بدنت را له کند یا مثل تو!
فرقش را نمی فهمیدم تا اینکه قصه انتخاب پیش آمد!
تو و پروازت ذهنم را مشغول کرده اید!
زندگی شیرینی داشته باشی، چشمانت را ببندی،
 این سوی سیم های خاردار خوشبختی منتظرت باشد
 و تو با هر سختی آن سوی سیم ها را انتخاب کنی!
چشم انتظاری سخت است، تو حال مادرت را خوب می دانی،
آخر با شروع هر عملیات چشم انتظار دیدار محبوبی.
نوبت انتخاب توست کسی به تو رای نمی دهد
خودت داوطلبانه می پذیری تا عاشقانه برای معشوق ذوب شوی.
تخریب چی ، خودت را، آرزوهایت را، زندگی ات را، خوشبختی دنیا یی ات را
( از دید خیلی ها خراب می کنی) تا همان خیلی ها بمانند!
وقتی خیلی قبل تر چشمانت را بسته بودی تا دیگر، دیده نشوی و دیگری دیده شود.
پل شدی، ذوب شدی، نردبان شدی برای دیگری، تا دیگری بماند و تا ایران بماند
تا اینجا من حرفی برای گله دارم، اما ...
نمی دانم !!!
مانده ام مانده ام بین روزگار خودمان با تو!
تعجب نکن ، روزگار 30 سال بعد از دفاع مقدس هم تخریب چی دارد
 اما هیچ یک از کارهایشان شبیه تو نیست، مرد و زنش هم زیاد فرقی نمی کنند
 آن ها فقط آمده اند برای خراب کردن
البته نه خراب کردن مین هایی که دشمن جاسازی کرده، نه!
آن ها دیگران را پل می کنند، تا خودشان بمانند
چه بگویم... حال من که  از این فضای پر از خرابکاری بد شده دوستان شیمیایی ات را نمی دانم.
می دانم متهم می شوم به یکسو نگری اما خیلی مهم نیست!
تخریب چی زمان جنگ!
خوشا به حالت، یاد گرفته بودی ساختن را.
.
.
.
.
ته نوشت:
 این مطلب  رو یکی از دوستان نوشته  از من خواستند
 که تو وبلاگم قرار بدهم اما به دلیل امتحانات با تاخیر این کار رو انجام دادم
 هر چند انتخابات داره تمام می شود اما...

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388ساعت 19:43 توسط خاتون| |